Ford Capri

1 opinia

Ford Capri I

Po sukcesie Forda Mustanga w Stanach Zjednoczonych zarząd marki miał nadzieję na podbicie również rynku europejskiego autem w podobnym stylu. Powątpiewano jednak w szanse zaistnienia Mustanga na Starym Kontynencie, postanowiono więc stworzyć podobny do niego model o bardziej europejskim charakterze. Tak powstał Ford Capri. Pierwsze jego egzemplarze ujrzały światło dzienne w 1969 roku i wzbudziły zachwyt rzeszy odbiorców. Model ten produkowano w Wielkiej Brytanii, Belgii, Niemczech (wówczas RFN) i Australii. Nietuzinkowy styl nadwozia i bogata gama silników podbiły serca wielu kierowców.

Jednym z czynników, które pozwoliły Capri osiągnąć sukces, była polityka prowadzona przez Forda: położono nacisk na możliwość dogodnego i precyzyjnego skonfigurowania modelu przez nabywcę. Potencjalny przyszły właściciel miał do wyboru kilkaset opcji wyposażenia auta, a w gamie dostępnych silników figurowało aż 13 jednostek. Zaliczały się do nich między innymi widlaste czwórki o pojemnościach od 1,3 do 2,0 l (ta druga dostępna jedynie w Wielkiej Brytanii), czterocylindrowa, rzędowa jednostka o pojemności 1,3, 1,6 oraz 2,0 l oraz widlasta szóstka o pojemnościach od 2,0 do 3,4 l. W palecie silników nie występował jednak ani jeden motor wysokoprężny. Samochód dostępny był tylko w opcji z 4-biegową manualną skrzynią biegów. Pod koniec 1969 roku na rynku pojawiły się usportowione wersje Capri: 2300 GT produkowane w Niemczech oraz 3000 GT z dwukomorowym gaźnikiem w Wielkiej Brytanii, wyposażone w silnik Essex V6. W dalszym ciągu rozszerzano gamę wersji modelu. W marcu 1970 roku z brytyjskich linii produkcyjnych zjechały pierwsze egzemplarze wariantu 3000E napędzane trzylitrowym silnikiem, z bardziej luksusowym wnętrzem.

Ten europejski pony car pod względem technicznym w dużym stopniu bazował na modelu Cortina. Początkowo miał wejść do sprzedaży pod nazwą Colt, jednak okazało się, że zastrzegło ją Mitsubishi. Kolejną zaletą modelu Capri była jego przystępna cena. Samochód zdobył rzeszę odbiorców, a w gazetach pojawiło się mnóstwo artykułów na jego temat.

W kwietniu 1970 roku Ford rozpoczął sprzedaż modelu Capri na rynkach Ameryki Północnej, Afryki Południowej oraz Australii. Wszystkie modele tego coupé były napędzane 1,6-litrowymi silnikami Kent, które w 1971 roku zastąpiono 2-litrowymi jednostkami Pinto. W Stanach Zjednoczonych model ten sprzedawany był pod marką Mercury. W 1971 roku pojawił się usportowiony model RS2600, startujący w ETCC (europejskich mistrzostwach samochodów turystycznych).

Warta wspomnienia jest również specjalna wersja modelu Capri, która pojawiła się w listopadzie 1971 roku – Ford Capri Vista Orange. Bazował on na modelach 1600 GT oraz 2000 GT i występował wyłącznie w odcieniu Vista Orange. Opcjonalnie wyposażony był w spojler i tylne listwy okien podobne do tych z Mustanga. Możliwe było również zamontowanie w nim siedzeń z materiałową tapicerką, podgrzewania tylnej szyby oraz winylowego dachu. Wyprodukowano jedynie 1200 sztuk tego wariantu.

Ford Capri doczekał się faceliftingu. Zarząd podjął decyzję o jego przeprowadzeniu, ponieważ pierwsza generacja tego modelu osiągnęła wielki sukces – do 1970 roku sprzedano ponad 400 000 egzemplarzy, więc stwierdzono, że aby podtrzymać sprzedać na satysfakcjonującym poziomie, trzeba odświeżyć Capri. Poliftingowa wersja różniła się od wcześniejszej obecnością prostokątnych lamp przednich, większych świateł tylnych oraz nowych foteli. Silniki Kent zastąpiono jednostkami Pinto. Produkowana wcześniej wyłącznie w Wielkiej Brytanii wersja 3000 GT zawitała również na niemieckich liniach produkcyjnych. Oprócz tego amerykańskie modele zaczęto produkować ze zderzakami pokrytymi gumą.

Ford Capri zrobił furorę na rynku europejskim i w RPA, gdzie pojawił się nawet jego lokalny odpowiednik, model Perana. Do sprzedaży w Stanach Zjednoczonych trafił w kwietniu 1970 roku i mimo niepewnych początków również tam okazał się hitem. Nie powiodło się natomiast na rynkach australijskim i nowozelandzkim. Wielką zaletą tego samochodu jest jego niepowtarzalny charakter. Nabywca ma też dużą możliwość wyboru w zakresie silnika czy wyposażenia. Wnętrze Capri jest przestronne, choć widać, że projektowane lata temu. Z pewnością to dobry samochód dla tych, którzy lubią się wyróżniać na ulicy. Produkcję modelu zakończono w 1974 roku.

Ford Capri II

Prezentacja drugiej generacji słynnego Forda Capri odbyła się w lutym 1974 roku. W związku z kryzysem naftowym, który miał miejsce rok wcześniej, Ford zdecydował się stworzyć samochód bardziej ekonomiczny, dostosowany do codziennego użytkowania. Druga generacja miała być więc czymś w rodzaju usportowionego samochodu rodzinnego. Dlatego też w ramach zmian skrócono maskę, zwiększono przestrzeń w kabinie i zastosowano nadwozie typu liftback.

Capri drugiej generacji produkowano w Dagenham, Halewood (Wielka Brytania), Genk (Belgia), Saarlouis oraz Kolonii (Niemcy). Egzemplarze pochodzące z linii produkcyjnych w ostatnim z wymienionych krajów napędzane były 1,3-, 1,6- lub 2,0-litrowym, czterocylindrowym, rzędowym silnikiem o mocy odpowiednio 55, 72 lub 88 KM. W tamtych czasach była to zadowalająca moc dla samochodu o tych gabarytach. W Wielkiej Brytanii produkowano egzemplarze z 2,3- lub 3,0-litrową widlastą szóstką. Na rynku nie było wariantu z jednostką wysokoprężną. Sprzedawano wyłącznie modele z manualną skrzynią biegów.

Chociaż pod względem mechanicznym druga generacja modelu Capri niewiele różniła się od pierwszej, widać wyraźne różnice w wyglądzie odmłodzonego coupé. Cechowało się ono powiększonym nadwoziem oraz odnowioną deską rozdzielczą, przy której montowano mniejszą niż we wcześniejszych modelach kierownicę. Bez zmian pozostały charakterystyczne prostokątne światła przednie, zastąpione okrągłymi dopiero w następnej generacji. Stały się więc one znakiem rozpoznawczym starszych modeli Capri. Wymieniono również przednie tarcze hamulcowe – zastąpiono je większymi.

W marcu 1975 roku światło dzienne ujrzał wariant John Player Special z edycji limitowanej, znany również jako Ford Capri JPS. Na rynku dostępne były jedynie egzemplarze w czarnej i białej wersji kolorystycznej. Specyficznego charakteru nadawało autu złote malowanie karoserii. Wnętrze cechowało się beżową tapicerką oraz dywanikami obszytymi czarną nitką. Auto budziło emocje, ponieważ dzięki tym zabiegom stylistycznym nabrało drapieżnego wyglądu.

W maju 1976 roku wprowadzono na rynek bardziej ekskluzywne wersje - 3.0 S oraz Ghia, cechujące się najwyższym standardem wyposażenia. W październiku 1976 roku produkcję ograniczono do fabryki w Saarlouis. W tym roku zaczęto też eksportować Capri II do USA. Chociaż w Europie zainteresowanie tym modelem nie malało, druga generacja nie osiągnęła tak spektakularnego sukcesu na rynku amerykańskim jak poprzednia, mimo że wprowadzono ciekawe innowacje. Modele na Nowym Kontynencie napędzane były silniejszymi jednostkami niż ich europejskie odpowiedniki, ponadto nad kratką osłony chłodnicy pojawił się napis Capri. Na niewiele się to jednak zdało. Nie zachęciło to Amerykanów do nabycia nowego Capri - przeszkodą była wygórowana cena tego modelu. Samochód kosztował więcej niż słynny, uwielbiany w Stanach Mustang. Oczywiście zrażało to większość potencjalnych nabywców, którzy woleli kupić legendarnego już rumaka niż płacić więcej za niepozornego Capri.

Produkcję Capri II zakończono w 1978 roku, by w zamian wprowadzić na rynek trzecią i ostatnią generację modelu.

Użytkownicy Forda Capri drugiej generacji chwalą to auto za dobre, trwałe jednostki, którym jednak trzeba poświęcić trochę czasu, by były w dobrym stanie. Wszelakie parametry można odczytać z dość zadowalająco czytelnych sześciu zegarów. Wadą tego modelu jest jego podatność na korozję, wyciszenie wnętrza także pozostawia wiele do życzenia.

Ford Capri III

Trzecia generacja Forda Capri ukazała się w marcu 1978 roku. Nadwozie odmłodzonych modeli miało najbardziej zgrabną sylwetkę spośród wszystkich trzech wariantów – kształty auta złagodniały, ale drapieżny charakter pozostał. Początkowo projekt modelu trzeciej generacji nosił nazwę „Carla”, chociaż zmiany wprowadzone w modelu drugiej generacji nie są tak znaczące, żeby można było mówić o zupełnie nowym samochodzie. W odmłodzonej wersji Capri polepszyła się aerodynamika pojazdu, co wpłynęło pozytywnie na jego osiągi i ekonomię. Ponadto charakterystyczne dla pierwszych generacji prostokątne lampy przednie zastąpiono podwójnymi reflektorami, co stało się znakiem rozpoznawczym najnowszej generacji tego Forda.

Produkowany w Wielkiej Brytanii, Belgii i Niemczech liftback napędzany był rzędową, czterocylindrową jednostką o pojemności 1,3, 1,6 oraz 2,0 l lub widlastą szóstką o pojemności 2,0, 2,3, 2,8 oraz 3,0 l. Najsłabszy motor ma moc 54 KM, a największy z wymienionych 138 KM. Podobnie jak w poprzednich modelach silniki zapewniały dość zadowalający komfort jazdy i dawały radość z prowadzenia. Na rynku nie pojawiły się modele z jednostką wysokoprężną. W sprzedaży dostępne były wersje z manualną i automatyczną skrzynią biegów.

Po pewnym czasie Ford zwrócił uwagę na to, że liczba sprzedanych w Wielkiej Brytanii egzemplarzy modelu Capri trzeciej generacji spada. Zauważono w statystykach, że nabywcami byli zazwyczaj prywatni kierowcy, nie zaś firmy kompletujące flotę. Aby nie utracić zainteresowania modelem, trzeba było zrezygnować z wysokiej marży, która podwyższała cenę na tyle, aby odstraszyć klienta. Ford podjął próbę zainteresowania odbiorców modelem Capri, wprowadzając w 1979 roku usportowioną Serię X. Mimo że nie osiągnęła ona wielkiego sukcesu i znalazła niewielu nabywców, doświadczenie to pokazało, że prasa branżowa z większym entuzjazmem podchodzi do modeli o lepszych osiągach, co opłacało się ze względów marketingowych.

Odmłodzone Capri zdobyło wielu fanów. Niestety wzbudziło duże zainteresowanie również wśród złodziei, którym wielokrotnie udawało się dokonać kradzieży ze względu na kiepskie zabezpieczenia auta. Modele trzeciej generacji zostały więc zakwalifikowane w latach 80. i wczesnych 90. do grupy wysokiego zagrożenia kradzieżą. Stanowiło to problem, ponieważ tego typu auta były znacznie droższe w ubezpieczeniu, a co za tym idzie – mniej osób decydowało się na ich kupno.

Na rynku pojawiło się również kilka ciekawych wersji Forda Capri, takich jak np. 2.8 Turbo, Tickford Turbo, Capri Laser czy Capri 280. Pierwszy z wymienionych napędzany był silnikiem o mocy 188 KM. Z linii produkcyjnych zjechał w 1981 roku. W lipcu tego samego roku zaprezentowano model Zakspeed Capri, charakteryzujący się drapieżną linią nadwozia oraz pokaźnymi spojlerami.

Produkcję modelu zakończono w 1987 roku. Po Fordzie Capri trzeciej generacji oczekiwano, że co najmniej dorówna swojemu pierwowzorowi, co stawiało poprzeczkę naprawdę wysoko. Z pewnością trafił on do serc rzeszy kierowców, co zawdzięczał zgrabnej sylwetce i niepowtarzalnemu charakterowi. Nie ma jednak róży bez kolców. Właściciele Forda powinni zwrócić uwagę na stan nadwozia, ponieważ jest ono podatne na korozję. Koszty utrzymania również nie należą do najniższych. Auto daje jednak radość z jazdy. Zwłaszcza mocniejsze silniki gwarantują dynamikę podróżowania na przyzwoitym poziomie. Model ten jest szczególnie lubiany przez majsterkowiczów, którzy samodzielnie naprawiają i modyfikują własne auta. Ze względu na wiek tego samochodu nabywca musi się liczyć z dość częstymi usterkami, jednak z pewnością nietypowy charakter, dynamika prowadzenia, dobre przyspieszenie oraz stylowy wygląd rekompensują wady Forda Capri trzeciej generacji.

Wymiary
Długość auta 4281.00 mm
Szerokość auta 1647.00 mm
Wysokość auta 1288.00 mm
Rozstaw osi 2560.00 mm
Rozstaw przednich kół 1347.00 mm
Rozstaw tylnych kół 1321.00 mm
Prześwit 114.00 mm
Średnica zawracania 11.30 m
Silnik
Producent silnika Ford
Rodzaj paliwa/zasilania Gaźnik
Umiejscowienie silnika Z przodu
Układ cylindrów V
Pojemność silnika ~ 3.0 l
Średnica cylindra 93.66 mm
Stopień sprężania 8.90:1
Układ rozrządu OHV
Liczba zaworów na cylinder 2
Układ dolotowy Wolnossący
Maksymalna moc 103 kW (140 KM)
Prędkość obrotowa maksymalnej mocy 5000 rpm
Maksymalny moment obrotowy 237 Nm
Prędkość obrotowa maksymalnego momentu obrotowego 3000 rpm
Chłodzenie Ciecz
Intercooler Brak
Reaktor katalityczny Brak
Główne łożyska 4
Osiągi i zużycie paliwa
Przyspieszenie 0-60 mph 8.40 s
Czas na 1/4 mili 16.20 s
Maksymalna prędkość 196 km/h
Układ napędowy i podwozie
Napęd Napęd na tylne koła (RWD)
Skrzynia biegów Manualna
Liczba biegów 4
Przełożenie najwyższego biegu 1.00:1
Przełożenie przekładni głównej 3.09:1
Przednie zawieszenie Stabilizator poprzeczny, sprężyny śrubowe, niezależne, kolumny MacPhersona
Przednie hamulce Tarczowe
Średnica przednich hamulców 244.00 mm
Tylne hamulce Bębnowe, serwo
Średnica tylnych hamulców 229.00 mm
Przekładnia kierownicza Przekładnia zębatkowa
Przednie koła 5.0 x 13
Przednie opony 185/70 x 13
Tylne koła 5.0 x 13
Tylne opony 185/70 x 13
Informacje ogólne
Rok początku produkcji 1970
Rodzaj nadwozia Coupe
Liczba drzwi 2
Liczba siedzeń 4
Masa własna 1104 kg
Rozkład mas (przód/tył) 55.90% / 44.10%
5 gwiazdek
(1 głos)
Średnia ocen:
Napisz swoją opinię »
4 gwiazdki
(0 głosów)
3 gwiazdki
(0 głosów)
2 gwiazdki
(0 głosów)
1 gwiazdka
(0 głosów)
  • zgłoś nadużycie

    Qrcze, w tekście jest co nieco błędów. Historię i nie tylko można poznać na www.capri.pl :)

Napisz swoją opinię »

  • Pojedynek Mitsubishi L200 z Fordem Rangerem: jak Dawid z Goliatem

    Pojedynek Mitsubishi L200 z Fordem Rangerem: jak Dawid z Goliatem

    Gdy postawić obok siebie nowego Forda Rangera i Mitsubishi L200, wyglądają jak Goliat i Dawid. Teoretycznie wydawać by się mogło, że Mitsubishi nie ma większych szans z potężnym Fordem, wyposażonym w pięciocylindrowy silnik o mocy 200 KM. Jednak w biblijnej historii pozory myliły. Czy i ten pojedynek wygra mniejszy i słabszy wojownik?

  • Ford Fiesta ST200 - czy można jeszcze ją ulepszyć?

    Ford Fiesta ST200 - czy można jeszcze ją ulepszyć?

    Fiesta ST to jedno z moich ulubionych aut, które przyjemnością z jazdy zawstydza wielu znacznie droższych konkurentów. Gdy Ford oznajmił, że zbudował wersję ST200 długo zastanawiałem się, co takiego można w tym aucie zmienić na lepsze. Drugą myślą było to, że koniecznie muszę przejechać się nową wersją. Dzięki...

  • Ford Edge 2,0 TDCI 210 KM AT Sport - zadziwiająco europejski

    Ford Edge 2,0 TDCI 210 KM AT Sport - zadziwiająco europejski

    Samochody projektowane poza Europą na Starym Kontynencie zazwyczaj nie mają łatwego życia. Tutaj preferencje odbiorców znacznie różnią się od innych rynków i rzadko kiedy modele globalne osiągają choćby przyzwoity poziom sprzedaży. Dlatego gdy usłyszałem, że Ford planuje w Europie sprzedawać swojego amerykańskiego SUV-a od...

INNE AUTA TEJ MARKI